Pierwszą fundatorką kościoła była Barbara Brzezina. Kolejnym fundatorem był Sebastian Prusimski z Kolna, który zbudowała nowy kościół w 1679 roku. Wzniesiono go w stylu barokowym. Obok kościoła metalowa konstrukcja dzwonnicy, zbudowana w 1982 roku. Do pożaru w 1945 roku stała w tym miejscu drewniana dzwonnica. Majątek Goraj należał do największych w powiecie. Polski właściciel już w XVI wieku kolonizował ugory, osadzając na nich niemieckich osadników. Pierwszy zapis historyczny o Goraju pochodzi z list podatkowych króla polskiego z 1581. Zabudowania folwarczne zajmują całą południową część wsi. Mieszka tu 512 mieszkańców, a powierzchnia użytków rolnych wynosi 755.80 ha.
Lubikowo
Pierwsze zapiski historyczne o Lubikowie pochodzą z połowy XV wieku. Wieś należy do najstarszych w regionie. Na południowy-zachód od wsi rozpościera się Jezioro Lubikowskie, malowniczo położone wśród lasów, łąk i pól. Miejscowość ta położona jest na południowym zachodzie gminy Przytoczna.Liczy ona 370mieszkańców.
Na turystyczne walory wsi składają się: piękne okolice, jezioro i położenie z dala od ośrodków miejskich. Jezioro Lubikowskie jest największym i najgłębszym jeziorem na terenie gminy o powierzchni 314,7 ha i 36 m głębokości. Biorąc pod uwagę wielkość jezior Pojezierza Lubuskiego plasuje się ono na 4 miejscu. Ma ono urozmaiconą linię brzegową oraz wiele zatok. W jego południowo-wschodniej części znajduje się malownicza wyspa, nazywana przez miejscową ludność „Wyspą Konwaliową”(ok. 5 ha pow.). Wyspę w całości porasta gęsty las bukowy z licznymi stanowiskami starych dębów i innych drzew liściastych. Podszycie lasu stanowi masowo rosnąca konwalia i paproć orlica. Rośnie tu również lilia złotogłów. Wyspa objęta jest ochroną.
Z zachodniej strony wyspy widoczny jest wysoki, przeciwległy brzeg zwany „Górą Czarownic”, wcinający się w jezioro długim, wąskim półwyspem. Nieco dalej wznosi się „Góra Borsucza”. Oba wzgórza owiane są legendami. Osobliwością jeziora jest jego przezroczysta woda o niewielkiej zlewni w okolicach sąsiednich gmin i Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Ta czystość wody umożliwia oglądanie dna nawet do głębokości 5-7 m, co stwarza idealne warunki do podwodnych wojaży płetwonurków. Jezioro doskonale nadaje się też do uprawiania żeglarstwa. Atrakcje te uzupełniają: sport wędkarski-szczególnie z kajaków lub łodzi oraz polowanie na ptactwo wodne. Jezioro z rybackiego punktu widzenia jest typem sielawowym, średnio żyznym, głębokim. Licznie są tu reprezentowane: okoń, szczupak, węgorz, miętus, leszcz i płoć - mniej lin i krasnopióra.
Dobre warunki do wypoczynku i spacerów zapewniają pobliskie lasy obfitujące w poziomki, jagody, jeżyny, orzechy laskowe i grzyby. Wschodnie brzegi jeziora zaroiły się od domków turystycznych. Wyjątkowo twarde i piaszczyste dno oraz łagodnie nachylone stoki tej części jeziora stwarzają wymarzone miejsce do plażowania i odbywania kąpieli.
Nowa Niedrzwica
Wieś leży 3,5 km na pn - zach. od Przytocznej. 2 km na południe od Nowej Niedrzwicy znajduje się stacja kolejowa Rokitno (dziś nieczynna). Pierwszy zapis historyczny o osadzie pochodzi z list podatkowych z 1581 roku. O 1700 wieś przeszła w ręce polskiego właściciela. Dawna nazwa miejscowości to Hersztop. Obecna nazwa został przywieziona przez osadników ze wschodu z okolic Niedrzwicy Kościelnej koło Lublina. Nazwa Hersztom pochodzi z języka niemieckiego oznaczając „wieś Hermana”. Od początku wieś była posiadłością szlachecką, najwcześniejszym znanym był Jakub Herstopski. Do roku 1939 wieś funkcjonowała na prawie rycerskim.
Rokitno
Rokitno to miejscowość położona o 4 km od Przytocznej przy drodze do Międzyrzecza, wśród falistych pagórków
morenowych, licząca 690 mieszkańców. Nazwa Rokitno pochodzi od gatunku wierzby rokita. Jest to nazwa bardzo stara pochodząca z XII lub XIII wieku. Z kronik kościelnych wynika, że klasztor wszedł w posiadanie Rokitna w roku 1378. Już w 1333 zbudowano we wsi pierwszy kościół. W 1661 kościół przeszedł na własność klasztoru. Dzieje Rokitna związane są ściśle z kościołem i kultem Najświętszej Marii Panny. Znajduje się tu Bazylika Matki Bożej Królowej Rokitniańskiej, sanktuarium, miejsce pielgrzymek wiernych z całego świata. Pierwszy kościół parafialny powstał w XII wieku. Godne polecenia jest jezioro Rokitno. Jezioro to ma powierzchnię 70 ha i głębokość 13 m. Jestono bezodpływowe o cząstkowej zlewni w obszarze gminy Przytoczna i Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Jezioro to niegdyś było połączone z jeziorem Lubikowskim. Położone jest ono malowniczo pośród lasów. Nad jeziorem rozlokowany jest ośrodek wypoczynkowy.
Strychy
Leżą 1,5 km na północ od Wierzbna. Rok założenia: 1600. Ziemia ta zagospodarowana przez osadników holenderskich. W czasie wojny trzydziestoletniej we wsi zamieszkali osadnicy niemieccy. We wsi istniał kościół ewangelicki i szkoła. Wieś posiadała młyn stępowy i młyn wodny, o którym pierwsza wzmianka pochodzi z 1697 roku (akt sprzedaży młyna). W roku 1701 zbudowano w Strychach wiatrak. Liczy 185 mieszkańców, natomiast powierzchnia użytków rolnych stanowi 369,3ha.
Wierzbno
Leży przy trasie 24 (Berlin-Poznań). Należał do majątku ziemskiego. Wierzbno należy do najstarszych wsi w regionie. Pierwsza wzmianka historyczna pochodzi z 1415 roku – właściciel wsi Bernard Wierzbiński funduje kościół. W 1748 roku zbudowano kościół drewniany, przebudowany na początku XX wieku. Przed wojną było przejście graniczne. Wieś ta liczy 185 mieszkańców, a powierzchnia użytków rolnych stanowi 515,34 ha.
Stryszewo
Osada założona została w 1600r. razem ze wsią Strychy. Położona jest w północno-wschodniej części gminy Przytoczna. Zamieszkuje ją 74 mieszkańców, a powierzchnia użytków rolnych wynosi 279,90 ha.
Twierdzielewo
Wieś położona w pobliżu Rokitna. We wsi istniała szkoła katolicka i kościół. Jest to tzw. wieś klasztorna – założona w pierwszej połowie XV wieku. Miejscowość tą zamieszkuje 56 mieszkańców, a użytków rolnych jest 310 ha.
Dębówko
Położone jest w północno-środkowej części gminy. Liczba mieszkańców wynosi 170 osób, natomiast jego powierzchnia użytków rolnych stanowi 256, 70 ha. Na terenie Dębówka mieści się Szczecińska Kopalnia Surowców Mineralnych, która powstała w 1972 r. Zatrudnia ona 22 osoby. Zakład ten zajmuje się produkcją żwiru, mieszanek kruszonych oraz piasku płukanego.
Gaj-Poręba
Osady te są rozlokowane są wzdłuż rzeki Warty. Gaj zasiedlony przez osadników holenderskich, kolonia została założona w 1600 roku. Pierwotnie należała do majątku w Goraju. W 1610 r. zbudowano ewangelicki dom modlitwy, który później spełniał także funkcje szkoły. Porąbka lub Poręba, osada rozproszona została założona przez właściciela Goraja w 1624 r. Holenderscy osadnicy uzdatnili nieużytki odwadniając tę część doliny Warty. Sołectwo to liczy 76 mieszkańców, a powierzchnia użytków rolnych wynosi 609 ha.
