Obszar gminy jest bardzo interesujący ze względu na rzeźbę terenu, ponieważ decydujące znaczenie dla ukształtowania jej powierzchni miały kolejne zlodowacenia, które doprowadziły do powstania wielu zróżnicowanych form polodowcowych z licznymi wzgórzami i obniżeniami trenu. Cofający się lodowiec pozostawił po sobie sporo jezior, które są „okrasą” tych okolic. Najbardziej znane jeziora gminy, to Jezioro Lubikowskie, Rokitno, Wierzbno, Mniszek, Przytoczno czy Żabno. Są to jeziora morenowe o bardzo urozmaiconej i atrakcyjnej linii brzegowej, najczęściej położone wśród wzgórz porośniętych lasami.

  Jezioro Lubikowskie – jest największym i najgłębszym jeziorem na terenie gminy o powierzchni 314,7 ha i 36m głębokości. Biorąc pod uwagę wielkość jezior Pojezierza Lubuskiego plasuje się ono na 4 miejscu. Ma ono urozmaiconą linię brzegową oraz wiele zatok. W jego południowo-wschodniej części znajduje się malownicza wyspa, nazywana przez miejscową ludność „Wyspą Konwaliową” (ok. 5ha pow.). Wyspę w całości porasta gęsty las bukowy z licznymi stanowiskami starych dębów i innych drzew liściastych. Podszycie lasu stanowi masowo rosnąca konwalia i paproć orlica. Rośnie tu również lilia złotogłów.
     Z zachodniej strony wyspy widoczny jest wysoki, przeciwległy brzeg zwany „ Górą Czarownic” , wcinający się w jezioro długim, wąskim półwyspem. Nieco dalej wznosi się „ Góra Borsucza” . Oba wzgórza owiane są legendami. Osobliwością jeziora jest jego przezroczysta woda o niewielkiej zlewni w okolicach sąsiednich gmin i Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Ta czystość wody umożliwia oglądanie dna nawet do głębokości 5-7 m, co stwarza idealne warunki do podwodnych wojaży płetwonurków. Jezioro doskonale nadaje się też do uprawiania żeglarstwa. Atrakcje te uzupełniają: sport wędkarski-szczególnie z kajaków lub łodzi oraz polowanie na ptactwo wodne. Jezioro z rybackiego punktu widzenia jest typem sielawowym, średnio żyznym, głębokim. Licznie są tu reprezentowane: okoń, szczupak, węgorz, miętus, leszcz i płoć - mniej lin i krasnopióra.

Dobre warunki do wypoczynku i spacerów zapewniają pobliskie lasy obfitujące w poziomki, jagody, jeżyny, orzechy laskowe i grzyby. Wschodnie brzegi jeziora zaroiły się od domków turystycznych. Wyjątkowo twarde i piaszczyste dno oraz łagodnie nachylone stoki tej części jeziora stwarzają wymarzone miejsce do plażowania i odbywania kąpieli.


Kolejnym jeziorem jest Jez. Rokitno , którego powierzchnia wynosi 70ha i głębokość 13m. Jest ono bezodpływowe o cząstkowej zlewni w obszarze gminy Przytoczna i Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Jezioro to niegdyś było połączone z jez. Lubikowskim. Położone jest ono malowniczo pośród lasów.

     Kolejnym jeziorem jest jez. Przytoczno o znacznie mniejszej powierzchni wynoszącej 26 ha. Ten zbiornik wodny jest przepływowym, położonym w środkowej części gminy. Niewielkimi jeziorami są Żabno I (powierzchnia 10,9) oraz Żabno II (powierzchnia 7,10 ha). Znajdują się one w południowo-zachodniej stronie gminy Przytoczna.

Te dwa jeziora mają charakter jezior rynnowych. Są one wydłużone, przypominając niekiedy doliny rzeczne. Wyróżniają się charakterystyczną, prawie równoległą linią brzegową. Występują razem, układając się w charakterystyczne ciągi. Dna tych jezior są bardzo urozmaicone. Wyżej wymienione akweny mają III klasę czystości, ale są ku temu starania by zapewnić II klasę czystości w parametrach biologicznych i fizyczno-chemicznych.

Ponadto znajdują się niewielkie jeziora, stawy i starorzecza oraz zbiorniki potorfowiskowe.

    Woda naszych jezior charakteryzuje się dużo przezroczystością, co sprowadza w te strony płetwonurków z całej Polski. Wody naszych jezior to również raj dla wędkarzy, którzy mogą złowić sandacza, szczupaka lub suma, a nawet sielawę czy liczne ryby planktonowe bądź roślinożerne. Północną granicę gminy Przytoczna stanowi rzeka Warta  z urokliwymi łąkami, rozlewiskami i starorzeczami, szczególnie pięknie wyglądającymi wiosną. Prawie cały obszar gminy należy do zlewni rzeki Warty, jedynie południowa jego część leży w zlewni pośredniej Obry.

Możemy śmiało powiedzieć, że największą atrakcją gminy są lasy. Spotkać tu możemy wiele różnych zbiorowisk leśnych, przeważają jednak bory sosnowe suche i świeże. Tereny podmokłe porastają olsy, łęgi czy grądy, które przepięknie prezentują się wiosną i jesienią. Inne częste gatunki drzew leśnych, oprócz sosny to: brzoza, olsza, modrzew, daglezja, świerk, grab, dąb, topola, jesion, lipa, a nawet cyprysik Lawsona. Nasze lasy przyciągają również całe rzesze amatorów zbierania jagód, malin i jeżyn. Największe oblężenie przeżywają tutejsze obszary leśne jesienią, kiedy to tłumnie przybywają grzybiarze z województw łódzkiego, opolskiego czy dolnośląskiego. Atrakcyjnie przedstawia się również fauna tej ziemi. Spokojny i ostrożny turysta może spotkać się oko w oko z bobrem, sarną (polną i leśną), jeleniem, dzikiem, lisem, zającem, kuropatwą czy borsukiem. 
         Z gatunków zagrożonych wyginięciem trzeba wymienić; wydrę, orła bielika, żurawia, bociana czarnego a także największego dzięcioła Europy – dzięcioła czarnego. W starodrzewiach okolic Przytocznej gnieździ się również wiele par kruków. W 190 letnim drzewostanie 2 ha lasu istnieje rezerwat czapli siwej. Cierpliwy obserwator przyrody nad śródleśnymi ciekami wodnymi może zobaczyć jednego z najpiękniej ubarwionego ptaka Polski – zimorodka, a także najmniejszego naszego ptaka strzyżyka wole oczko. Szczególnej ochronie w gminie Przytoczna podlegają pomniki przyrody, porozrzucane pojedynczo takie jak: cis pospolity, lipa drobnolistna, buk pospolity, klon-jawor oraz aleje dębów szypułkowych znajdujących się na odcinku drogi Krasne Dłusko - Nowa Niedrzwica (86 sztuk). Zaletą gminy Przytoczna jest również czyste pozbawione groźnych zanieczyszczeń gazowych powietrze. Dowodem na to są dość licznie występujące na pniach starych drzew (nawet do wysokości 4 m)  porosty z rodziny brodaczkowatych: brodaczka kępkowa i nadobna, które są bardzo wrażliwe na zanieczyszczenia powietrza. To właśnie obecność tych porostów daję gwarancję na dobry odpoczynek nawet przybyszom ze schorzeniami dróg oddechowych np.: z województwa śląskiego.


     Dla ochrony środowiska naturalnego utworzono w 1986 r. Pszczewski Park Krajobrazowy, którego część znajduje się w południowej części gminy. Wokół Parku utworzono strefę ochronną, zwaną „otuliną”.  Zadaniem otuliny jest ochrona i neutralizacja negatywnych oddziaływań mogących spowodować degradację środowiska w parku. Występują tu lasy z przewagą drzewostanów sosnowych. Zamieszkują w nich liczne gatunki ssaków, gadów, płazów i owadów. Bogate runo leśne szczególnie latem i jesienią obfituje w jagody i grzyby. Na obszarze parku i jego otuliny znajdują się malowniczo położone wśród lasów jezioro Lubikowskie.

Na terenie Parku istnieje możliwość wypoczynku w ośrodkach wczasowych, na polach biwakowo - kampingowych, zlokalizowanych nad jeziorami. Park można zwiedzać pieszo, rowerami, kajakami, a także istnieją wspaniałe warunki do uprawiania żeglarstwa i windsurfingu oraz do wędkowania.


GASTRONOMIA